Hayden

Hayden is de naam van mijn toekomstige zoontje. Van mijn kindje, mijn wereld en mijn alles.
Nu alleen nog even zwanger worden.

"Niet doen, kindjelief; je bent nog zó jong", is de meest voorkomende reactie die ik krijg als ik dit vertel. En de reden waarom ik er zo van overtuigd ben dat ik het wil? Ik weet het niet. Is daar een reden voor nodig? Moet je als 20-jarige een reden hebben om te vertellen dat het je het mooiste lijkt wat je overkomen kan; een kindje krijgen?

"Vroeger moesten we, kindjelief; jij hebt nu een keuze". Maar een keuze tussen wat? Studeren, leven, genieten, zuipen, vakantie's of een kind? Dat is helemaal niet hoe het is. Ik vind vrouwen die op hun 42e nog besluiten een kind te baren onverantwoordelijk. Een stuk minder verantwoordelijk dan ik met mijn 20 lentes jong. En kan ik niet op vakantie mét kind? Genieten mét kind? Nee, alles moet volgens het boekje van tegenwoordig. Je moet de eerste 35 jaar voor jezelf kiezen, carriere maken en je vooral niet te vroeg settelen. Want dan "vergooi je je jeugd" en "geniet je niet optimaal". Maar dat is niet wat ik wil. Ik wil carriere maken, maar dan hier, thuis, achter de voordeur met een heel mooi lief, klein en warm gezinnetje.

Maar voor dat alles ga ik eerst maar even leren voor mijn tentamens.

Verlangen

Beëindigd, gefaald
klaar,
maar vrij om te gaan.

Sterk, slap, moedig en bang
trek je van al die meningen
beter niets aan.

Doe, beleef, ga
op je eigen unieke manier
en misschien zie ik je,

zie ik je ooit weer hier.

Uitnodiging

In het leven zijn er vele "twee soorten mensen". Denk aan jongens en meisjes, mannen en vrouwen, aardige en stomme, broers en zussen, linkse en rechtse en ga zo maar door. Naar mijn mening bestaat deze ook:

• Mensen die wel uitgenodigd worden


• Mensen die niet uitgenodigd worden

Ik behoor tot de laatste groep mensen. Althans ik hoop dat deze "groep" uit meerdere mensen bestaat. Honderden voorbeelden zijn er om deze groep mensen te beschrijven. Maar of dit nodig is betwijfel ik. Mensen die er wel bij horen weten het, maar mensen die er niet bij horen weten dit net zo goed. Je kan lief doen of arrogant, spontaan of kortaf. Aan het einde maakt het geen verschil. Ik welk groepsverband je dan ook zit, over welk feestje het dan ook gaat bewust of onbewust slaan mensen mij altijd over.

En misschien groei ik hier (net als mijn astma, eczeem en allergieën) wel over heen. Maar ach, stiekem is het best fijn. Je wordt tenslotte ook niet voor elk belachelijk feestje met mensen die je totaal niet wilt tegen komen of wilt spreken. En het voordeel van niet uitgenodigd worden is dat je ook niets hoeft te weigeren. Maar dan nog wil je soms, heel soms, dat er gewoon eens iemand zegt: 'Hé, kom jij ook zaterdag?'

kijk ze dansen
hoge hakken en mooi haar
de armen sierlijk
hij doet zo zijn best maar,

-zij beweegt
wild maar bedaart
uitdagend, zo licht
alsof ze niets weegt

zij let op hem
hij let op haar

waarom dansen ze niet met elkaar?

Terwijl ik deze weblog schrijf reis ik. Ik reis niet in de zin van een trein, bus of fiets. Maar ik reis. Geen idee wie dit leest, maar daar schrijf ik het dan ook niet voor. Misschien blijft mijn weblog er 1 die overal tussendoor schiet. Niemand die hem aanklikt, behalve ik.

Ik schrijf het uiteindelijk ook  voor mijzelf. Dat houd ik mijzelf in ieder geval voor. Elke week een column.En de mening van een ander? Die doet er niet toe! Al wil ik deze maar al te graag horen. Positief of negatief, bevestiging of afwijziging. Op alles wat een mens doet of zegt wil 'ie toch reactie? Elke beslissing die je neemt wil je toch eerst even ventileren? Of  zijn er dingen die je echt, echt alleen voor jezelf houdt? Ik niet hoor. Ik bespreek alles, als het niet met een goede vriendin is dan wel met mijn partner of mijn moeder. 

Maar soms ga ik op zoek. Naar dat ene kistje ver weggestopt  in mijn hoofd. De sleutel heb ik, maar open maak ik hem zelden. Maar zo af en toe gaat de sleutel in het slot. En ben ik heel even alleen. Alleen met mijzelf.